مصاحبه مهران مهتدی با روزنامه ایران شماره ۵۲۲۰  تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۹۱

” نقد و ایرادی که درچند دهه اخیر به موسیقی ایران وارد است این است که متاسفانه تلفیقی که باید مانند ارکسترهای مصر، آذربایجان و… در موسیقی ایرانی هم وجود داشته باشد، دارد هر روز کم رنگ و کم رنگ تر می شود. این که در همه دنیا موزیسین ها، موسیقی ملی خود را با سازهای مختلف اجرا می کنند و زمانی که شنونده تونالیته صدا را گوش می دهد بسیار زیبا و گوش نواز است، مثلا عود را کنار گیتار گذاشته و از تعداد زیادی ویلون استفاده می کنند و جالب این که زمانی که کل خروجی موسیقی ارکستر را گوش می دهی، هارمونی بسیار زیبا و بجایی دارند اما در ایران به علت مشکلات بنیادی و نادیده گرفتن هنرمندان، موسیقی ضربات سنگینی را تحمل کرده است و ملودی در موسیقی ایرانی چه در تکنوازی و چه در گروه نوازی بیشتر به سمت تکنیک های فردی رفته و با وجود پیشینه غنی موسیقایی و ملودی های جاودانی که در تاریخ موسیقی ایران داریم این ناهمگونی به خاطر عدم شناخت درست از تکنولوژی های جدید در بین اهالی موسیقی است و آن حس زیبا و جاودان را در خلق موسیقی و ملودی جدید از بین برده است. اگر بررسی جامعی انجام گیرد به این نتیجه می رسیم که ۶۰ درصد ملودی ها و ریتم های خلق شده در چند سال گذشته همه مشابه با ملودی های ۴۰-۳۰ سال قبل بوده و این یعنی این که روزهای خوبی برای آینده موسیقی پیش بینی نمی کنم.”