مهران مهتدى در ۲۸ آبان ۱۳۲۹ در شیراز، شهر حافظ و سعدی، شهر علم و ادب و هنر و شعر، دیده به جهان گشود. در ۹ سالگی به مدت شش ماه، ویلن را در محضر یکی از اساتید بنام شیراز، استاد لطیف نعمان، فرا گرفت و بعد از آن دیگر هیچ استادی نداشت. از چهارده سالگى شروع به تدریس کرد و در پانزده سالگی رسما در ارکستر رادیو شیراز به عنوان نوازنده همکارى خود را آغاز کرد. وى ضمن همکارى با رادیو شیراز، هیچگاه از فراگیرى علم موسیقى کوتاهى نکرد و تا سال ۱۳۵۱ با وزارت فرهنگ و هنر و رادیو و تلویزیون فارس همکارى کرد. در سال ۱۳۵۱ به خاطر تحصیل در دانشگاه تهران، رشته مدیریت بازرگانی به تهران آمد و از آن زمان به بعد در تهران، همکارى خود را با ارکسترهاى گوناگون و خوانندگانی از جمله ایرج، مازیار و بسیاری دیگر آغاز کرد و از سال ۱۳۵۵ تا روز انقلاب با بانو حمیرا همکاری داشت.
مهران مهتدی برای حفظ موسیقی ایرانی و به خصوص تکنوازی در سازهای مختلف ایرانی، تمام عمر تا به امروز مشغول تدریس با سبک و سیاق خود بوده و نیز در ایران و امریکا شاگردان بسیاری تربیت کرده است. وى در مورد آموزش موسیقى ایرانى معتقد به روش معمول هنرستان‏هاى موسیقى نیست و بنا به گفته خودش، هنرآموز موسیقى ایرانى اگر فقط سال‏ها مشغول فراگیرى کتاب‏هاى هنرستان گردد، هرگز بداهه نواز خوبی نخواهد شد و در موسیقى ایرانى که یکى از برجسته ‏ترین خصیصه‏ هایش همان بداهه‏ نوازى و بداهه‏ خوانى است راهى درست و منطقى نخواهد یافت. مهران مهتدی هیچ گاه اعتقادی به کتاب هایی که در مورد دستگاه های ایرانی که با نت به نگارش درامده، ندارد و با احترام به استاد ابوالحسن صبا که مرد بزرگ موسیقی ایران است و شاگردان بسیاری تربیت کرده، به خصوص برای ویلن، معتقد به تدریس با کتاب های ردیف صبا نیست و نه فقط برای ویلن بلکه برای کلیه سازها معتقد است که هرگز نباید آواز و چهارمضراب موسیقی ایرانی را با نت فراگرفت و براى اثبات ادعاى خود از اساتید و هنرمندان بزرگ و ممتازى نظیر جلیل شهناز، فرهنگ شریف، حسن کسایی، رضا ورزنده، احمد عبادی و… نام مى‏ برد که هیچ گاه از نت استفاده نمی کرده اند. تاکید وی به نوازندگی از راه گوش است. مهران مهتدى، علاوه بر نواختن ویلن، سنتور و عود و تار را به خوبى مى‏ نوازد و خود از طرفداران سرسخت موسیقى اصیل ایران است.